اخلاق و فضائل

نماز شب زینب در شام غریبان

البته در این گفتارم هیچ گونه غلو و تندروی نکردم، چه این که منظورم از ایمان، آن ایمان صحیح و کامل است که صاحب آن در تحت هر شرایطی از اطاعت و فرمانبرداری خدا و رضایت و خشنودی او منصرف و منحرف نگردد. و آنچه کاملا دلالت بر این حقیقت دارد، قیام زینب علیهاالسلام به پیشگاه خداوند متعال در شب یازدهم برای نماز شب است، و حال آنکه مردانش بدون سر بر روی زمین افتاده و خاکها بر بدنهای بیسر آنان نشسته، و زنان و اطفال نیز از اطراف و اکناف مشغول به گریه و زاری بوده و در دهشت و حیرت بسر میبردند؛ و از طرفی لشگر دشمن از تمامی جوانب او و اسیران را احاطه و محاصره کرده بودند.نماز زینب علیهاالسلام در چنین لحظهای مانند نماز جدش رسول خدا صلی الله علیه و اله در مسجد الحرام بود که مشرکین از اطراف با سنگ آن حضرت را زده و در حالت سجده شکمدانه گوسفند به سر آن جناب پرتاب میکردند. نماز زینب علیهاالسلام در چنین شرایطی، مانند نماز پدرش امیرالمؤمنین علیه السلام در قلب معرکهی صفین، و مانند نماز برادرش سیدالشهدا علیه السلام در ظهر [ صفحه ۸۲] عاشورا بود، در حالی که تیرها و نیزهها از هر سو بسان سیل به طرف ایشان گسیل میشدند.ای عزیز! بهت زده نشوی اگر بگویم: نماز حضرت زینب علیهاالسلام در شب یازدهم محرم، در حقیقت تشکر از خدا بود به خاطر آن نعماتی که حضرت حق به او ارزانی داشته است. آری، زینب علیهاالسلام همهی این حوادث و مصائب را نه نقمت بلکه نعمتی میداند که خداوند متعال خاندان نبوت را از سایرین مخصوص گردانیده است. و اگر به خاطر مصائب و یا نعمات نبود هرگز خاندان پیامبر در پیشگاه الهی در نظر مردم این قدر دارای مقام و منزلت نمیشد.و برای مؤمن عارف جای هیچ گونه شک و تردیدی نیست که اگر اهل بیت علیهمالسلام از خداوند سبحان برای دفع ظلم از خودشان، مسئلت کرده و بر مسئلت و خواست خود در جهت هلاک و نابودی ظالمین، اندک اصراری میورزیدند، هر آینه خداوند خواستشان را اجابت مینمود. چنانکه هیچ مسلمانی شک ندارد که اگر رسول خدا صلی الله علیه و اله علیه مشرکین قریش دعا کرده و بر آنان نفرین میفرمود، خداوند سریعا دعایش را اجابت میکرد.اما اگر اهل بیت در موقع خطر دعا میکردند و اجابت میشد و بر دشمنان پیروز میشدند، هرگز به آن کرامتی که به خاطر خشنودی خدا و جهاد و شهادت رسیدند، نائل نمیشدند، و در این جا است که تفسیر سخن حسین علیه السلام را درمی یابیم که فرمود: «رضی الله رضانا اهل البیت؛ نصبر علی بلائه، و یوفینا اجور الصابرین» خوشنودی خدا، خوشنودی ما اهل بیت است؛ هنگام مصیبت صبر میکنیم و خداوند [ صفحه ۸۳] به ما اجر صابرین عطا میفرماید. و نیز معلوم شود معنای بیان علی علیه السلام در پاسخ به کسی که سؤال کرد: چگونه صبر میکنی وقتی ببینی که محاسنت به خون سرت رنگین میشود؟ حضرت فرمود: این جا از جاهایی نیست که صبر کرده شود، بلکه جای بشارت و شکرگزاری است.
برگرفته از کتاب یادگار خیمه های سوخته نوشته: محمد جواد مغنیه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *